webmaster, 24 september 2008
Kenia nyeri

afscheid Upendo's childre's centre

Vandaag is de laatste dag hier. Vanavond neem ik alvast afscheid van de kinderen. Gelukkig heb ik het thuisfront gesproken en hoeven jullie dus niet donderdag voor niets te wachten op schiphol, ik kom echt pas vrijdagochtend aan. Ik ben eergisteren in het ziekenhuis wezen kijken. Zoals verwacht n soort vn jaren 50 setting. Eerst moesten we minstens twee uur wachten op toestemming omdat ik ook wat doosjes hechtmaterialen bij me had, die ik wilde afgeven op de ok.Ik was samen met de nurse die verbonden is aan Upendo(mama Jo). Er waren twee ok's waarvan 1 draaiende. De leidinggevende was erg blij met de hechtmaterialen. Ze zijn erg duur voor hun, en het was dan ook n welkom pakketje. Ik mocht niet op de ok zelf kijken i.v.m de privacy, maar mocht wel kijken op de ok die niet werkende was. Hoezo downflow? Gewoon de buitendeuren open, dat is toch ook luchtbehandeling. Hij vertelde me dat ik beter de zaterdag ervoor had kunnen komen, want toen waren er neurochirurgen uit Nairobi en dan had ik even kunnen wassen. Na een gezellige conversatie en een ideenuitwisseling weer afscheid genomen. Omdat Jackson vond dat ik minstens 1 matatu ervaring moest hebben gehad gingen mama Jo en ik met de matatu naar huis. Peentjes zweten dus. Ze rijden hier als gekken en ik was dan ook blij dat ik heeelhuids uit de matatu ben gekomen. Ik moest mee naar haar huis want ze ging iets voor me koken. Ze had het al een paar keer gezegd maar ik begreep niet wat ze nou ging maken. Die ochtend had ze behoorlijk wat kippen geslacht, en ze wilde de hartjes, longetjes en de maagjes voor me koken. Die lagen vrolijk in het pannetje sinds die ochtend(geen koelkast) wachtend op de braadpan. Doe mij maar alleen de groente en aardappels zei ik. Nou het was alleen de bedoeling de kippenorganen te serveren. Ik heb het maar beleefd afgeslagen, mama Jo redelijk teleurgesteld achtergelaten. Maar waar kippen zijn zijn ook eieren dus heb ik 2 gebakken eitjes gekregen. Jackson kwam me later ophalen en heeft gelukkig mijn portie opgegeten.
Gisteren hebben we Ann teruggebracht naar haar familie. Na een uur op een hobbelige weg te hebben gereden kwamen we aan bij de familie. Het duurde even een paar uurtjes voordat idereen van de familie bijeen was om ons welkom te heten. Het is heel normaal dat je dan gewoon een aantal uur bij de familie doorbrengt terwijl er thee wordt gemaakt en een warme lunch voor ons klaargemaakt. Erg leuk om iedereen zo happy te zien! Fijn om te zien dat Ann bij haar familie goed terrecht is gekomen.
Zometeen dus nog het afscheid, en dat zal lastig worden. Al die lieve koppies nog 1 keertje zien.
Voor alle lezers van mijn verhalen, het duurt niet lang meer voor dat jullie de live versie horen, inclusief foto's.
Lieve groeten Saskia

Wil je Saskiagooren in Kenia bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl